maupi schrijft

omdat live journal te veel beperkingen kent, is deze blog verhuisd. optie blogger is overwogen, maar daar wapperen ze weer erg opzichtig met je gegevens. iedere blogsite heeft nadelen, maar 't is gratis en ik zeur niet, kies alleen de mindere nadelen.
de migratie van LJ naar WP is trouwens top, zo gebeurd, alles gaat mee.

Bij haar las ik over een petitie-initiatief dat gestart is door Stichting De Kwade Zwaan. Ik zeg het voort: De Kwade Zwaan wil een stokje steken voor ingrijpende plannen om aan en ín het IJmeer nieuwbouw te realiseren en deze actie kan niet genoeg publiciteit krijgen.
Op internet raak je niet snel uitgelezen over de voors en tegens van de plannen. Ook de petitiepagina bevat links naar teksten over achtergronden. Informatief vond ik met name het stuk over de juridische aspecten van de plannen voor de “Toekomst van het IJmeer”, maar ook de andere nieuwsberichten las ik met interesse.
Vind je dat het IJmeer zijn beschermde status moet behouden, dan kun je hier de petitie ondertekenen.

Meen je dat uitbreiding van Almere nou eenmaal onvermijdelijk is en jammer dan van het IJmeer, lees dan over het alternatief van Milieudefensie.

Volgens dit artikel is er weinig hersenwetenschappelijks aan de verklaring dat je een rechts- of juist linksdraaiende vrouw ziet. Ze draait nl. beide kanten op.

Nog wat wetenswaardigheden: er is een bedenker van het optisch-bedrogplaatje en die heet Noboyuki Kayahara. En in dit artikel wordt weer beweerd dat het gros der mensen de danseres met de klok mee ziet draaien. Rechts en links dus veel larie.

Het blijft een fascinerend plaatje en gek genoeg draait de danseres voor mij nog steeds alleen rechtsom.

Palin for president - because apparently anyone can run the free world this day:

Mijn rand van de stad heeft fraaie hoekjes, verrassende lommerrijke stukjes, afwisselende rafelranden, weinig grotestadsmonotonie.
            Naast de begraafplaats staat de 'Villa van Spijtel', een gebouw uit 1885, het bewaren waard omdat het nog staat, tot het urbane erfgoed behoort, de reeds genoemde monotonie op een afstand houdt. Deze vrijstaande villa is door woningbouwcorporatie Ymere 'geheel in stijl herbouwd'. Daarmee bedoelen ze 'alles gesloopt behalve de voorgevel' en weer herbouwd, deels met jammerlijk kunststof materiaal. Je kunt het nu huren voor € 2750 per maand (ja, nagevraagd want het leek zo'n fijn plekje met ruime tuin en voldoende werkruimte), een flinke som voor een weliswaar schilderachtige, maar ook weer niet zo ruime woning.
            De villa staat op de hoek van het zogenaamde Spijtellaantje met een rijtje arbeiderswoningen ook van rond 1890. Zoiets heb je graag om de hoek en met mij denken velen in de buurt er zo over. Ymere/Het stadsdeel/De projectontwikkelaar [haal door wat niet van toepassing] heeft andere plannen. De villa werd vernieuwbouwd, de pot is leeg, de huisjes moeten eraan. Of: 't is gewilde grond, uit de villa kun je munt slaan, de rest is alleen maar voor het oog. Of: de plannen zijn groot, de huisjes klein, na ons de zondvloed. Of: [vul zelf in]. Het verhaal gaat in ieder geval zo verder: Er moet nieuwbouw komen, er wordt gesjoemeld met bouwplannen, deskundige adviezen worden terzijde geschoven, het is David en Goliath en Goliath is aan de winnende hand.
            Lees de gruwelijke geschiedenis op de actiesite, huiver om de bestuurlijke onverkwikkelijkheden, verbaas je over bewuste of onbewuste misinterpretatie.

Stem mee, voor, tegen, laat van je horen. Hoe? Zo:

- Overspoel stadsdeel Oud-Zuid met e-mails
E-mail naar stadsdeel@oudzuid.amsterdam.nl en vraag om tekst en uitleg. Het stadsdeel is zeer nalatig en slaperig geweest en moet zijn verantwoordelijkheid nemen.

- Overspoel Ymere met e-mails
E-mail naar e.spek@ymere.nl en vraag om tekst en uitleg.

- Maak bezwaar tegen de kapvergunning (voor 29 september!)
De bomen rond het laantje moeten ook wijken voor de sloop. Een flutreden voor een kap. Het bezwaarschrift kun je, onder vermelding van nummer 60-1069, sturen naar:
het Dagelijks bestuur van stadsdeel Oud-Zuid
postbus 51160
1007 ED Amsterdam.
Je kunt ter plekke zien om welke bomen het gaat, de Vrienden van het Spijtellaantje hebben deze bomen gemerkt. Meer informatie hierover en steun bieden ook Wijkopbouworgaan Zuid-West, Achillesstraat 85, tel. 020-662 0389 (13.00 - 17.00 uur) en de Bomenstichting, tel. 030-2303510 (9.00 - 13.00 uur).

- Word donateur van de Vrienden van het Spijtellaantje
Je kunt donateur worden van de Vrienden van het Spijtellaantje. Stort op gironummer 9149702, t.n.v. wijkopbouworgaan Zuid-West, Achillesstraat 85, 1076 PX, o.v.v. Vrienden van het Spijtellaantje.

Vandaag kocht ik een asbakje, een cadeautje voor een roker die onlangs een asbakje in diggelen had laten vallen en vervolgens constateerde dat hij nou net dat ene asbakje toch wel erg miste. Het was zo'n souvenirgevalletje, het kon niet al te moeilijk zijn daar vervanging voor te vinden. Het bleek wat lastiger dan verwacht, maar vanmiddag scoorde ik in een rommelwinkeltje een mooi vervangend exemplaar, zelfde maatje, met een Delfts blauw plaatje van een molentje en een ouderwetsche boerderij aan een plas én, onweerstaanbaar detail, twee porseleinen klompjes in 3D-uitvoering, ze staan ergens in de lucht op het asbakje.

't Is bijna illegale waar tegenwoordig, zo'n asbakje, grapte ik tegen de verkoper. Hij ging er meteen op in en we zetten het thema ('asbakken alleen onder de toonbank verkrijgbaar') even voort. Vertelt de verkoper vervolgens dat hij zelf, niet-roker, ook in de horeca werkzaam is. Dan zal hij dat rookverbod zeker wel prettig vinden, merk ik op. Nou, zei hij, ik werk in een grand café, grote, hoge ruimte, wij hadden nooit veel hinder van de rook. Maar een geurverschil was wel merkbaar: als het druk was, rook je nu oud zweet en verschraald bier.

George Orwell blogt vanuit het verleden. Zijn eerste aantekeningen gaan over een slang, het weer, nog een slang, appels, bessen, het weer. In feite is het van een enorme niksigheid en toch is het bijzonder: het komt uit de pen van niemand anders dan George Orwell, je weet wel, de Animal Farm- en Nineteen Eighty-Four-Orwell. Het zijn aantekeningen uit 1938, zijn bekendste boeken waren nog niet verschenen en het rommelde toen ook flink in de wereld.

Het waait veel, laatste dagen enorme nattigheid. Gisteren had een spin in de auto een web gebouwd, ik joeg hem vanochtend de straat op, het kan zijn dood hebben betekend. Frambozen uit eigen tuin zijn op, appels nog niet rijp. Jarige zus kampeert in nattigheid, per sms gefeliciteerd.

Een lieve vriendin van vroeger reageerde eens op een verhaal met de verzuchting 'Immer diese Geslechterrollen'. Ik vond haar onveranderd lief en deze uitspraak irriteerde me. Zo eenvoudig kon je het leven toch niet begrijpelijk maken door alle gedragingen maar te verklaren via het man- c.q. vrouw-zijn.
Johan Schaberg zocht de nuance en concludeerde afgelopen zaterdag, ietwat provocerend, dat vrouwen verstandiger kiezen dan mannen. Zou het allemaal echt geslachtsbepaald zijn of heb je misschien gewoon verschillende types mensen? Vergeet niet dat er zoveel vrouwen zijn die zo vaak niet verstandig kiezen en vele mannen die verdomd verstandige keuzes maken.
Schaberg haalt er in zijn column een onderzoek bij van Susan Pinker die onbezorgd het platgetreden pad van de allesbepalende geslachtsverschillen verder aanstampt. Hij onderbouwt zijn stelling ook met eigen ervaringen uit de directe leefomgeving. Blijkt bijvoorbeeld dat mevrouw Schaberg het goed voor elkaar heeft. Ze deelt haar dag met leisure in, bezoekt met groepjes vrouwen die eveneens kennelijk alle tijd tot hun beschikking hebben, tuinen en dan lunchen en babbelen ze nog wat. Het paradijs op aarde? Ik krijg acuut rillingen, koud zweet, kippenvel, migraine en veel meer bij het idee dat ik met een groepje de hort op moet en helemaal met een groepje vrouwen. Ieder zijn vooroordelen, ik wil de dag niet doorbrengen met een groepje kakelende dames die boekjes lezen, modieus zijn en een voorkeur hebben voor witte wijn met cashewnootjes. In mijn kijk op de wereld zijn er groepjesmensen en niet-groepjesmensen, met geslacht heeft het niets van doen. En dan heb je natuurlijk nog leuke en niet-leuke mensen, prettige en niet-prettige mensen en ook de mensen die in sjablonen denken (vrouwen kiezen verstandig, mannen zijn het zwakke geslacht) of niet (sommige mensen kiezen soms zelf verstandig, andere help je op weg).
Had ik alle tijd tot mijn beschikking, dan werd ik trouwens geen frequente tuinbezoeker, al dan niet in groepsverband, maar deed ik vermoedelijk vooral meer wat ik nu al doe: veel lezen, ook de achtergronden van al die onderwerpen, wat nu al zeer trekt, maar waarvoor de tijd ontbreekt, meer gedachtes op papier zetten en allerlei vormen daarvoor kiezen, meer muziek maken, meer roeien, meer reizen, etc. Typisch vrouwengedrag?
Ander ergerpunt in de column van Schaberg - nadat hij geconcludeerd heeft dat mannen het zwakke geslacht zijn: 'Maar klagen doen we (de mannen dus) niet, daar houden we niet van. Vrouwen vinden dat zij wel mogen klagen, over hormonen die hun het leven zuur maken bijvoorbeeld.' En hij gaat nog even op die domme toer door. Ach, meneer Schaberg, de klagers hoor je, er zitten trouwens heel wat zeurende mannen tussen, de anderen gaan stug door, vrouw én man. Wist u trouwens dat vrouwen een groot deel van hun volwassen leven iedere maand ongesteld zijn? Niet om erover te zeuren, het is een vast gegeven. Als je de reclame mag geloven, is het bovendien gewoon een kwestie van de juiste tampon gebruiken en de lichamelijke klachten zijn passé. Dat is nog eens een medische doorbraak, een propje katoen van het juiste merk en geen buikkrampen meer, geen zwaar bloedverlies en dientengevolge grote energiedips, geen hoofdpijn e.d. (gelukkig heeft niet iedere vrouw en menig vrouw daar niet standaard last van, uitzondering is het echter ook niet).

Mijn bank voor mijn rekening courant, 'een organisatie met ambitie, en dus continu in beweging', op 17 oktober 2007 overgenomen door een consortiumtrio, verkoopt haar producten met foto's van blije gezonde mensen en optimistische leuzen, zoals 'Alles goed geregeld!'.
Niettemin ben ik niet zo'n fan van deze bank. Ik geloof niet in hun plastic geluk.
Onlangs kwam mij een Groot Bedrag toe, na lange, lange tijd was het plots bijgeschreven op mijn rekening courant. Daags daarop hevel ik het over naar mijn (groene) spaarrekening, gunstig voor geweten en rente.
Ander verhaal: begin deze week ontdek ik tijdens het internetbankieren dat er een flink bedrag aan debetrente is afgeschreven van mijn rekening courant. Hmm, debetrente, dat heeft toch te maken met rood staan? Ik sta nooit rood, doodgewoon omdat ik als existentiële angstkunstenaar dat niet aankan en bij dreigend geldtekort al oog in oog meen te staan met de tandeloos grijnzende grimas van mijn dakloze demon.
Geen paniek, via de contactoptie even de bank gemaild en gevraagd om uitleg. Prompt krijg ik een bevestiging: 'Hartelijk dank voor uw bericht, wij nemen het direct in behandeling. U ontvangt binnen 24 uur een reactie op uw bericht.'
Vierentwintig uur later heb ik geen reactie ontvangen. Zesendertig uur later evenmin. Ik bel de bank. Het kost me € 0,10 per minuut en je bent heel wat minuten bezig om via een omslachtig menu bij een zelfstandig sprekend mensch van vleesch en bloed te komen. Ik leg de kwestie voor (hoog bedrag debetrente zonder verdere verklaring afgeschreven, waarom?) en krijg als antwoord een lang verhaal over algemene bankzaken en bijschrijvingsdatum en rentedatum en de verschillen daarin. Nee, beste man, algemene zaken interesseren mij niet, ik wil alleen uitleg over die afschrijving van míjn rekening. En ik ben niet blij dat de bank ondanks toezegging nog niet heeft gereageerd op mijn schriftelijke vraag hierover.
Mijn gesprekspartner belooft het uit te zoeken, 'blijft u even hangen'. De klok tikt door, 10 eurocent per minuut, nog eens 10, niks doen ligt niet in mijn aard (niks doen is iets compleet anders dan woggen), ik blader wat door mijn bankafschriften, bekijk de verschillende data van bijschrijving en rentedatum en hey presto: Groot Bedrag is bijgeschreven (handeling A) op de 17e van de maand en door mij weer afgeschreven (handeling B) op de 18e van de maand. Rentedatum van handeling A is de 18e van de maand, handeling B heeft als rentedatum de 17e van de maand. Relatieve tijdsbegoocheling en zo dus toch rood gestaan! Een hele dag heb ik rood gestaan en de bank heeft daar zo'n kleine 15 procent rente voor opgestreken. Dat is slapend rijk worden.
Mijn bankman is terug bij de telefoon en begint omfloerst over Groot Bedrag, een soort banketiquette en over geld praten is ordinair of precair of weet ik het, ik val hem in de rede, dat ik inmiddels zelf het verschil heb ontdekt en schande, meneer van de bank, gaat u zich eens schamen. 'Nou,' zegt bankman, 'ik weet het goedgemaakt, ik zie dat u geen spaarrekening bij ons hebt, als u die nou opent, krijgt u wel 2,6% rente ...'
Ze geven een vingerkootje en nemen de hele hand. Dat hebben ze goed geregeld.

In de Guardian staat een interview met Jonathan Coe. Gevraagd wordt of hij een vaste dagindeling heeft. Wat blijkt, meneer Coe wogt er net zo lustig op los als u, ik en de buurvrouw:

No, I'm very undisciplined. I stare at the computer until I get bored, which takes about five minutes. Then, if I'm feeling energetic, I'll get up and make a cup of coffee, or, if I'm feeling lazy, I'll start randomly messing around on the internet or playing card games on screen. I've just discovered Spider Solitaire and can sense a whole new world of distraction opening up for me.

Het procrastineren blijft fascineren.

Robert Gernhardt dichtte een Klage:

Ein Uhr und noch nichts geschafft
Zwei Uhr und noch nichts gerafft
Drei Uhr und noch nichts gemacht
Vier Uhr und noch nichts gedacht
Fünf Uhr und noch nichts getan -
Und um sechs fängt doch schon das Trinken an!
(uit: Lichte Gedichte, S. Fischer Verlag 1997)

Et tu, maupe? (Iemand, die op de grammaire niet zoo byzonder gevat is, Zal niet licht raden, dat 'poes' de vocatief van 'kat' is, aldus De Schoolmeester.)
Ik miemel de dag door, sprokkel woggedachten en antistoffen bij elkaar, er ontstaan dingen, gedachten ontkiemen, wens en beleefde werkelijkheid liggen nog iets te ver uit elkaar, maar Ernie en Bert weten het allang:

Wij komen er wel,
wij komen er wel
Ook al zijn we er nog niet
(helaas geen link naar dit geweldige lied, ik vind het nergens op internet)

Want hadden de Comedian Harmonists het niet al beloofd:

Einmal schafft's jeder.
Jeder kommt an, wenn er wirklich was kann.
(ook hier geen link, zeg, daar heb ik geen tijd voor, ik moet nu echt wat gaan doen)

Het toneel was opgebouwd met een podium-in-podiumopstelling, het stuk begon in het intieme kamertje in het grotere geheel met drie oudjes die bibberend en trillend op ijle muziek bewogen. De wachtenden in Gods wachtkamer, vermoed ik. Het verhaal was verder eenvoudig: moeder dementeert op weg naar het einde, dochter voelt zich verantwoordelijk, schuldig, opstandig en ontredderd, dochter is ook moeder, namelijk van twee zoons die (nog) op klierleeftijd zijn en alle verdere moederlijke aandacht opeisen. Tegen het eind is (groot)moeders tijd gekomen en neemt dochter letterlijk de plaats van haar moeder in.
Toneelbeeld en belichting waren mooi, geluid was over het geheel prima, spel was okay, toch was het geen fijne avond. Zo duurde het (acrobatische) geklier van de (klein)zoons, hoe vaardig ook, gewoon veel te lang, zonder dat eindeloze geëtter en die irritante herrie was de boodschap ook duidelijk geweest. Dat is de kern van de kritiek: 't was een beetje dementie voor dummy's, te veel uitgespeld en uitgespeeld en als dieptepunt het slotbeeld van de dochter die het stokje van haar moeder heeft overgenomen. Voor wie het nog niet had begrepen.

Ik had me op de voorstelling verheugd, maar misschien had het afgezaagde geen verrassing mogen zijn. In de aankondiging schrijft Carver zelf: "Uitgangspunt van Gods wachtkamer is de intiemste aller relaties, namelijk die tussen een dochter en haar moeder." Oh? Ik, dochter, had een geweldig goede, fijne band met mijn moeder, de relatie tussen mijn moeder en mij was eigen en intiem, maar zeker (en gelukkig) mijn noch haar intiemste. Met zo'n Viva-achtige bewering geeft Carver uitstekend de essentie van deze nieuwe voorstelling weer: beetje waar, beetje cliché, beetje goed bedoeld, beetje niemendallerig.

God zat zich te vervelen en schiep Adam. Adam verveelde zich in z'n eentje: Eva. Adam en Eva verveelden zich nogal: Kaïn en Abel. De mensheid verveelde zich: toren van Babel. Zo zijn wij ontstaan uit saaiheid, slaan wij ons landerig door de dag en verlaten wij verveeld weer dit leven. Dat is de alledaagse saaiheid.

Ik heb me nog nooit verveeld bij een voorstelling van Orkater en verveelde me allerminst bij deze voorstelling over alledaagse saaiheid. Met stemmen en allerlei instrumenten en voorwerpen werden klanken en ritmes gemaakt, heel Orkater. Er was close harmony en een dadaïstische voordracht waarvoor Schwitters zijn hoed zou hebben afgenomen. Geestig, bespiegelend en weerspiegelend was het ook.

Susies haarlok maakt deze voorstelling onder Orkaters vleugels, een goede match.

Op de radio hoor je een spotje van de Nierstichting:

Je volgt je hart,
je hebt iets op je lever of je hebt 't op je heupen,
je hebt vlinders in je buik en je rent de longen uit je lijf.
Maar met nieren heb je niet zoveel.
Dat is raar.

En blabla, nieren belangrijk, doe dit, laat dat.

Is het een cultureel ding? Zo'n nierenuitdrukking ken ook ik in het Nederlands niet. Wel in het Duits. Als iets aan je vreet dan 'geht das an die Nieren', zeggen ze hiernaast.
'Misschien hebben Nederlanders minder last van hun nieren?', opperde de Duitse theaterpartner gisteravond.

Eind jaren tachtig werd er in Nederland veel gehyperventileerd. Het gebeurt nog steeds, toen was het een rage. In die tijd praatte ik bij met I., Duitse die tot kort daarvoor enige jaren in Nederland had gewoond. Hoe is het met die, wat doet hij, waar woont zij tegenwoordig, etc. 'G. hat ja ganz arg Neurodermitis', zegt I. Ik kijk vraagteken. 'Zo'n nerveuze huidaandoening, heel vervelend', legt ze uit en voegt dan toe: 'Je weet wel, wat in Nederland hyperventileren is.'

Als ik het aan m'n lever krijg (gezien de levensstijl niet onwaarschijnlijk), ga ik naar het buitenland. Daar is de lever idiomatisch vrijwel niet belast.

Googelend naar Robert Gernhardt (ik had net een snoepje van hem gelezen) kwam ik op de site van Lutz Görner die professioneel voordraagt. Gedichten. Duitstalige en naar het Duits vertaalde. Van Gernhardt en van een scala aan andere dichters. Heel veel. Op de radio. In het theater. In de studio. Op zijn site staat een hele lijst met voordrachten, klik en je kijkt en luistert. Görner lijkt voordragend soms verdomd veel op de jonge Faust in Murnaus film, gespeeld door Gösta Ekman (senior uiteraard), zoals alle films van Murnau een tijdloos juweeltje.

Mijn lievelingsgedicht van Novalis draagt Görner op wel drie manieren voor, de beste springt er zo uit. Helaas is het een verkorte versie, de vier middenregels zijn geschrapt. Waarom?

Wenn nicht mehr Zahlen und Figuren
Sind Schlüssel aller Kreaturen
Wenn die so singen, oder küssen,
Mehr als die Tiefgelehrten wissen,
Wenn sich die Welt ins freie Leben
Und in die Welt wird zurückbegeben,
Wenn dann sich wieder Licht und Schatten
Zu echter Klarheit wieder gatten,
Und man in Märchen und Gedichten
Erkennt die wahren Weltgeschichten,
Dann fliegt vor Einem geheimen Wort
Das ganze verkehrte Wesen fort.

Vaak ben ik voor werk op zoek naar Duits luistermateriaal, al dan niet met bewegend beeld. Het is jammer dat Görners voordrachten niet geschikt zijn voor de leden van mijn doelgroep; door de heldere uitspraak en veelzijdigheid passen ze perfect, inhoudelijk staan ze te ver af van hun leefwereld (ik typte eerst leeswereld, hoezee voor de Freudiaanse vertypingen). De zonzijde is dat ik nu iedere dag begin met een door Görner voorgedragen gedicht, voorafgegaan of gevolgd door lezing van het dagelijks toegezonden gedicht van de rondzendlijst van het Project Laurens Jz Coster (de link op die pagina werkt niet, aan- en afmelden voor de Coster-lijst kan hier).

Ik fiets relaxed van A naar B, race niet zoals doorgaans, geen reden voor jachtig gejakker, haal een Bob Marley in die bijna achteruitgaat, zo lijzig fietst hij, hij lacht me toe en zegt "Wat ga je snel! Heb je haast?"
Een ouder echtpaar loopt naar de supermarkt. Hij is al overgestoken en schuifelt langzaam verder, zij is nog slechter ter been en roept hem achterna "Niet zo snel! Loop niet zo ver voor me uit!" Hij wacht geduldig.
Ik werd herinnerd aan lieve K, die, met een eveneens door reuma in snelheid en motoriek beknotte vriend, laat als altijd naar een afspraak ging. Zij spoedden zich naar hun bestemming, dwars door het park, waar ze werden ingehaald door een ouder echtpaar. "Loopt u ook zo lekker te slenteren?", vroeg de vrouw van het stel. "En we gingen zo hard als we konden!", eindigde K het verhaal lachend.

Annette Birschel is Duitse (Wessi, gok ik), woont inmiddels zo'n twaalf jaar in Amsterdam en heeft een boek geschreven over haar ervaringen in het Nederlandse land: 'Do ist der Bahnhof - Nederlanders door Duitse ogen'. Dat is uiteraard geestig bedoeld. Het zal wel verkopen, de titel dekt de inhoud echter bepaald niet. Ja, ook iets met Duits en Nederlands, verder niet.
Met een kennis (opgegroeid in de DDR en sinds een jaar of tien woonachtig in Nederland) bezocht ik (langere tijd niet in NL gewoond, nu al lang weer terug maar incidenteel toch verrast om 't een of ander 'typisch Nederlands') een presentatie van Birschels boek. Wij waren zonder vooroordeel en met nieuwsgierigheid. En het ging al meteen mis. Birschel las haar stukje over de Nederlandse verjaardag voor, dat fossiel waar zo veel buitenlanders in Nederland belanden: een jaarlijks terugkerend ritueel, in een kring, alle lichten aan en gordijnen open, eerst je koffie met het kleffe confectiegebakje op, anders geen wijn en ruzie mag niet. En het is Immens Saai. 'Ach', merkte een van de aanwezigen op, 'dat is echt niet representatief voor Nederland en voor menig Nederlander net zo vreemd als voor de buitenlandse bezoeker.' 'Dat zeggen ze allemaal', pareerde Birschel. Volgens haar was dit bewijs te meer dat de Nederlandse verjaardag zo wordt gevierd. ???? Ik kon m'n mond niet houden en onderstreepte dat het heus en echt niet iets van alle Nederlanders was. 'Iedere keer wel iemand die dat zegt', lachte Birschel. 'Zie je wel dat het zo is!' Als ik iets observeer en daaruit een conclusie trek, dit anderen vertel en keer op keer word tegengesproken, ben ik geneigd te denken dat mijn conclusie niet klopt. Zo werkte het die avond echter niet.
Hoe komt het toch dat de in Nederland woonachtige buitenlander altijd in de burgerlijkste kringen verzeild raakt? Allemaal schijnen ze te gast te zijn bij die geheimzinnige verjaardagsrituelen. Of is het een overlevering, vertelt de ene buitenlander het aan de volgende en blijft dit verhaal daarom zo hardnekkig rondzingen? En waarom bevestigt het feit dat Birschel hierover keer op keer wordt tegengesproken juist dat het zo is? Het kwam niet meer goed met ons en het boek, de andere passages die voorgelezen werden evenals het verdere gesprek wezen alleen op meer gemakzuchtige tunnelvisie.
Het was een avond vol vraagtekens, vooroordelen, open deuren en deels ongenuanceerde onzin. Na afloop dronken we in een rustig café nog een biertje. 'Ik ben wel eens op zo'n verjaardag', bekende de (Oost)Duitse kennis. 'Ik vind die altijd erg gezellig, herinnert nogal aan de DDR.'

Sint Maarten krijgt Hof van Justitie, hoorde ik met een slaperig hoofd op het nieuws. Sint Maarten? Dat was toch afgelopen zondag? Is het een sintermaartengrap? Sint Martinus bisschop, komt uit verre landen. Dat we hier met lichtjes lopen is voor ons geen schande. Hier woont een rijke man, die ons wel wat geven kan, geef een appel of een peer, 'k kom het hele jaar niet meer, 't hele jaar dat duurt zo lang, dat mijn lichtje branden kan.
Mijn misschien wel oudste herinnering, toen we in het noorden woonden waar Sint Martinus van oudsher wordt gevierd, ik ben drie en zit op het bijzettafeltje voor het raam naar de lichtjes te kijken. Er is een foto, het is niet uitgesloten dat de foto de herinnering is. Tegenwoordig is 11 november vaak vrijwel even uitgemolken en karakterloos als Halloween en Valentijn en Sinterkerst, alles overal, als geld en snoep maar rollen. Overal? Nee, een kleine groep hardnekkigen blijft moedig weerstand bieden aan de nivellerende feestdagoverweldigers en maakt het leven van de mensen in de nabije omliggendheid veel leuker ...